İdeal yaşam:

İdeal Yaşam nedir? Bir insan ideal şekilde yaşamak için ne yapmalıdır?

İdeal şekilde yaşamak yani yaşama seviyesinin en üst seviyesi psikoloji ile başlar. Nasıl Bir psikoloji mi? Bir çok yere değineceğim ama bir yerlerden başlamak lazım.

Acıya bakış açısı:

İnsanlar acının hayattaki önemini kavrayamazlar. Acı, biten bir şey değildir. Acının bitmesini beklemek hayatı kaçırmaktır. Acı varken acıya odaklanmak acıyı bitirmez üstüne etkisini arttırır. Ne demek mi istiyorum? Bunu bir soğuk su ile örneklemek gerekirse, soğuk su aktığını ve altında durduğunuzu düşünün. Ne düşünürsünüz? Suyu ne zaman kapatacağınızı ve ne zaman ısınacağınızı düşünür, soğuk suyun iyi yanlarınıda kaçırır üstelik soğuğu düşünmeniz hiçbir işe yaramazdı. Suyun soğukluğunu düşünmek soğuğa alışmanızı sağlamayacak. Hatta soğuğu sürekli düşünmeye mahkum edecektir. "Ne yani soğuk su akarken soğuğu umursamayacak mıyız?" Hayır tabiki. Görmezden gelmek, üşüdüğünü inkar etmek ve üşüdüğünü baskılmak asla doğru değil. Eğer üşüdüğünü umursamaz,inkar eder,baskılarsan sıcak suyun değerini asla anlamayacaksın demektir. Üşüdüğünü görmezden gelir ve üşümeyi unutur isen hem sonraki sefer için yeteri kadar direnç kazanamazsın hem sonraki sıcak suyun değerini asla tam anlamıyla anlayamazsın. "E soğuk akıyor, ne yapacağız?" Soğukla soğukmuş gibi davranmak en doğrusu olacaktır. Üşüyor musun? Evet üşüyorsun haliyle. Isınmak istiyor musun? Evet istiyorsun haliyle. Peki görmezden gelmek mi bu soğuk sıcak döngüsünden daha iyi kurtarır yoksa sonrakine her seferinde daha da direnç kazanmak mı? Soğuğa karşı yapılması gereken soğuk gibi davranmak ama sürekli soğuğu düşünmemek olacaktır. Üşüyor musun? Evet haliyle. O zaman üşümeye devam et. Soğuk su akarken sıcak suyu düşünerek soğuğu unutmaya veya uyuşturmaya çalışmayacaksın. Üşüyor muyum? Evet. O zaman durum değişene kadar üşümeye devam edeceğim. Soğuğun değişmesine ihtiyacın yok. Belki sıcak su soğuk suların arasındadır da sen soğuğa odaklanmaktan kaçırmışsındır belki?

Soğukta soğuk gibi yaşamak sıcakta sıcak gibi yaşamanı sağlar. Verdiğim örneklemeyi açıklamayacağım ama yorumlanabilecek bir açıya göre duygularda böyledir. Kedere odaklanmak mutluluğu unutturur. Hatta şahsi fikrimi eklemem gerekirse keder "soğuk su" asla kesilmeyecek. Sadece azalacak veya artacak. Kedere odaklanmak kederi azaltmayacak. Zorluklar ve depresyon asla reddedilmemeli, yöneltilmemeli, baskılanmamalı ve unutulmamalıdır. Bunu keder için kullanırsanız eğer bütün duygular için geçerli olacaktır. Mutluluğunuz reddedilecek, baskılanacak ve unutulacaktır. Sonuç olarak depresyonun kısır döngüsüne girilecektir. Üstelik her seferinde sürekli acı reddedildiği için direnç kazanmadan soğuk su gelecektir. Yani soğuk ve sıcak döngüsü kaybolacak ve direnç kazanamadan tekrar soğuk su gelmesine yol açacaktır. Acıyı yaşayabilecek kadar yaşanmalı ve isyan edilmemelidir. İdeal bir yaşam için soğuk ve sıcak su fark etmeden devam edilmelidir.

Mutlak Başarı:

Modern insanoğlunun büyük hatalarından biri potansiyeli olmayan şeyler hedeflemektir. Halbuki bir koyun ne kadar çalışırsa çalışsın kurt olamaz. Kurt olmayı hedefleyen bir koyun, kurt olamadığında hayal kırıklığına düşer. Modern insanlıkta kendisinin içinde hayvanlar gibi ayrılır. İnsanlık başarıyı tek birşey değildir. Koyunun en başarılısı verimli yün ve et vermekse bu bir mutlak başarıdır. Kurta göre aciz olabilir, fakat kurtlar o şekilde dünyaya gelmiştir. Hepimizin ayrı ayrı yetenekleri, ayrı ayrı başarı sınırı vardır. Sosyal medya ve propaganda sonucu insanlık başarıyı para ve güce bağlayabilir fakat bu sadece herşeyi para ve güç olanlar için başarıdır.

Yani bir insan iyi olmak ve çevresindekilere örnek olmak için dünyaya gelmiş olabilir. Bir insan para kazanmak için dünyaya gelmiş olabilir. Para kazanan iyi insanı alt tabaka olarak görmemelidir. İyi insan zengin insanı başarı olarak görmemelidir. Mutlak başarı tembel bir insan için hayatını düzene sokmak ise zengin bir insanın çok zengin olmasıda olabilir. Başarı tek birşeye bağlanmamalıdır. Yaşamamız gereken hayat yaşamak zorunda kaldığımız hayat değildir o ayrı tabiki. Bir böcek bir kuş olmak isteyerek hayat geçirirse hayatı yaşayamaz. Minik bir kuş kartal olamaz. Sokak köpeği kurt olamaz. Mutlak başarısını bilen biri her daim mutlu olur. İdeal insan zengin veya güçlü değil, elindekileri en iyi değerlendiren insandır.

Modern insanın başarı olarak gördüğü çoğu şey başarı değildir. Sahte başarılar ve gözümüzün boyanmasından kim olduğumuzu unuttuk. İdeal insan hayatta ne olmak istediğine karar vermelidir ve bu çizgiden ayrılmamalıdır. Başarılı olunmalı ama kendimizce. Yoksa bir koyunun başarılı bir kurt görüp onun gibi olmadığı için üzülmesine benzer. Neysek oyuzdur.

Çevre ve toplum bakışı:

Çok insanın bir arada konuştuklarını düşünelim. 10-15 insan içinde bile gene rol bölünmeleri olacağını görürsünüz. Birileri kurban, birileri avcı illaki olacaktır. Avcılar kurbanları ezecektir ki avcı oldukları belli olsun. Avcılar kurbanları zorbalayacak ve baskılayacaktır. Ne kadar az ve fark edilmez olursa olsun insanlık dürtülerinden kurtulamaz. Bu 10-15 insanı çevrenizdeki insan sayısına göre genişletin. Belki 20 belki 30 belki 5 kişilik çevreniz var diyelim.

O 30 kişinin içerisinde sizi ezmeye çalışanlar ve sizin ezdikleriniz olacaktır. Yani çevredeki insan sayısı arttıkça ezmeniz gereken insan sayısı ve sizi ezen insanlarda artacaktır. İnsan sosyal bir canlıdır ama ideal insan 1 veya 2 kişilik olmalıdır. Hayat 20 veya 30 kişiye paylaştırılacak kadar uzun birşey değildir.

Ahlak ve topluma bakış:

Ahlakımız nedir? Kim belirler? Bir eyleme iyi veya kötü diyebilmemizi sağlayan kriterleri kim belirliyor diye hiç düşündünüz mü? Gerçekten ahlaklı dediğimiz bir insan toplumun ona dayattığı ahlaki kuralları en iyi şekilde benimseyen kişi midir? Peki asıl ahlaklı kişi kendi ahlaki kurallarını kendi ayarlayıp onu benimseyen kişi ise? Bu demek oluyor ki toplumun ahlakına uymayan bir kişi aslında en ahlaklımız olabilir. Nasıl yani bir zorba veya hırsız en ahlaklı insan olabilir mi diye sorarsanız evet olabilir. Bir eyleme ahlaklı veya ahlaksız diye ayırabilmemiz için o kriter nedir? Aralarındaki kısa çizgi nedir biliyor musunuz? Bilmekten başka kim koydu biliyor musunuz? Ben cevaplayayım. Toplum yapısı, aile yapısı, dinler ve savaşlar sonucu iyi ve kötü ayırt edilmiştir. Tanrıdan haberi olmayan ve her gün ölümün kıyısında yaşayan bir barbar için tecavüz ahlaklı olabilir. Sonraki gün uyanabileceğini bilmeyen ve her gün birinin anlık sinirine gelip hayattan koparılabilecek bir barbar yaşam için öldürür ta ki başkasıda aynısını ona yapana dek. Hayata savaşta geçmiş ve değerleri olmayan bir barbara tecavüzün iğrenç birşey olduğunu anlatamazsınız. O da size tecavüzün ahlaklı olduğunu anlatamaz. Sizin tecavüzün iğrenç birşey olduğunu o barbara anlatma ihtimaliniz, o barbarın size tecavüzün iğrenç birşey olmadığınu anlatması kadar zordur. Ahlaka kimin gözünden bakılmalı? Diyecekseniz tecavüze iğrenç diyen tabiki. Bende size soruyorum. Nereden biliyorsunuz? (Burada tecavüz güzellemesi yapmıyorum. Bir barbarın tecavüze bakış açısı bir metafordur. Tecavüz gibi iğrenç şeyler güzelleştirmesi yapanlar tecavüzcü muammelesi görmelidir.)Kim söyledi size mutlak doğrunun "sizin" ahlakınız olduğunu? O barbara görede tecavüze iğrenç diyerek onu kısıtladığınız için iğrenç olan sizsiniz. Ahlak, başkalarının size dayattıklarını başkalarına dayatmak mıdır? Ahlak dediğimiz zaman birilerine empoze edilmesi gereken değerler mi geliyor aklınıza? Ahlak bu kadar basite indirgenebilecek bir konu değildir. Ahlak kültür aktarması gibi birşey değildir. Ne demeye mi çalışıyorum? O barbarın ve modern insanın ahlaki kurallarından birine mutlak demememiz gerekiyor diyorum. Mutlak ahlak diye birşey aslında yoktur.

Bakış açımı biraz metaforlaştırdığıma göre ideal insandaki ahlak nasıl olmalıdır anlatayım. Ahlakı insan kendi seçmeldir. Tanrıların bize dayattığı ahlakı mutlak doğru kabul etmemelidir. İnsan tanrı olmayı bilmelidir.

Tanrıyı ahlak ile bağdaştırdığım için tanrı metaforu kullanacağım. Tanrı olun. Ahlak diğer tanrıların iyi ve kötü dediği şeyler değildir. Diğer tanrıların ahlakı benim yapacaklarım için tereddüt ettiremez. Tanrının ahlakı bana dokunamıyor ise bu tanrının sorunudur. Benim ahlakım tanrıya dokunuyor ise bu tanrının ödülüdür. Ahlak benim yapacaklarım ve yapmayacaklarımdır.

İyi ve kötü bana göredir ve eylemlerim ahlak veya etiklik ile ölçülemez çünkü modern toplumun etikleri ve ahlak anlayışı benim haraketlerimi anlamaya kapasitesi yetmez. Bu anlattıklarım ideal bir insandaki ideal mentalite olmalıdır. Eylemlerini gerektiği zaman vicdandan ile ayırmalıdır. Çünkü bazı doğrular ahlaktan daha doğrudur. İnsan doğruları yapabilmek için karar alırken eylemlerinden kurtulması gerekir.

Bağlılığın korkutuculuğu maalesef burda bitmiyor. Mutlu olmak için çıktığınızı düşünün güzel bir bank görüp oturuyorsunuz ve aklınıza bir kız olsa ne güzel olurdu diyorsunuz. Aklınızda canlanan tek kız o. İstesenizde atamıyorsunuz onun kucağına yattığınızı düşünüyorsunuz. Aklınızdan kızı istediğiniz kadar değiştirin isterseniz en güzel en fizikli kızı koyun ama o kızın kucağına yatsaydınız bile sanki bağlandığınız kızın kucağına yatıyormuşsunuz gibi olur. Çünkü bağlanan sadece siz değilsiniz. Korkunuz, heyecanınız, sevinciniz, üzüntünüz, hayal kırıklığınız, umutlarınız, öfkeniz, gerginliğiniz, bıkmışlığınız, bunalmışlığınız ona bağlanmış. Korkuyorsunuz aklınıza gelen o seviniyorsunuz aklınıza gelen o ölmek istiyorsunuz aklınıza gelen o. Yakınınız kaza yapsa ve mucizevi şekilde iyileştiğini haber alsanız hastanede o sevinçte bile ona sarılmak istersiniz. Üzüldüğünüz zaman ona sarılsanız derdinize deva olurmuş gibi. Kısacası dertleriniz bile ona bağlanmıştır. Evlenen bir çift görürsünüz ve kendinizi evlenmiş hayal edersiniz. Belkide yeni sevgiliniz varken bile aklınıza o kızla evlenmek gelir. O kızın gözlerini kendi kızınızda ararsınız. Demek ki bağlanan sadece siz değil umutlarınızda olmuş. Kalabalık içinde size seslenenleri duymazsınız belki ama eğer o seslenseydi sanki beyninizin direkt içindeymiş gibi özellikle duyarsınız. Artık hislerinizde değil duyu organlarınız bile ona bağlanmış. Eskiden olduğu yerden geçerken gözleriniz hala belki oradadır umuduyla bakar. Ayaklarınız yavaşlar oradaysa kaçırmamak için. Kokusu orada olmasa bile oradaymış gibi bir koku alırsınız belki. Organlarınız bile bağlanmış bir parazit gibi. Bağlanmanın korkunçluğuda buradan gelir. Kurtulmanın yolu nedir bilmem. Tanrı hepimizi affetsin en büyük suçlu o olsa bile.

Dayatılan normlara duyulan nefret:

Eğer biraz iyi bir gözlemciyseniz haraketlerimizin büyük çoğunluğunu yargılanıp yargılanmamaya göre yaptığımıI biliyorsunuzdur. Toplumun bize dayattığı normlarım zıttını yapmakta yanlış gibi hissetirir. Peki hangi haraketlerimiz normlara bağımlı hangileri özgür irademiz ile hiç düşündünüz mü? Sadece dolabınıza bakın ve içinde garip durmamak için alınmış onlarca kıyafete bakın. Gerçekten almak istediğiniz herşeye normal gözüyle bakılsaydı dolabınız aynı mı olurdu? Giydiğiniz ayakkabı aynı mı olurdu? Tabi' asıl şikayetçi olduğum konu toplumun normları değil aile düzeni veya aile normudur. Kendinizi hayat sigortası olarak dünyaya getiren ve ilerde bize bakar umuduyla çocuk büyütmek sizce çocuğa değer verdikleri için mi yoksa korkularını hafifletmek için mi? Eğer dayattıkları hayat sigortası olmaktan çıkarsanız sizi eskisi kadar severler mi? Sizi dünyaya getirmelerinin amacı sadece korkudan mı ibaretti? Peki hafif hafif bunlardan kurtulmaya çalıştığınızda nasıl tepki verdiklerini gözlemlediniz mi hiç? Hayat sigortaları iptal edilmiş gibi tepki verirler genellikle ya da vefasızlıkla suçlarlar. Harbiden nedir bu vefa borcu? Yapılması gereken şeyleri yaptıkları için size zincir vurmasına izin verebileceğiniz kadar büyük birşey mi? Vefa borcunuzu hissetmezseniz eğer ailenizin yaptığı şeyleri zaten yapması gerektiğini, yapmama durumunun anormal olduğunu görürsünüz. Peki kendinizs sorun. Sizi hayat sigortası olarak dünyaya getiren aileniz sizi hak ettiğiniz için mi ilgi gösterip büyüttü yoksa sadece öğrenilmiş korkudan dolayı mı? Küçük bir bebeğin ilgiyi ve sevgiyi hak edip etmediğine karar veren şey aslında yaşlanma korkusundan ibaret miydi? Kararlarını vicdani yerine korkuyla veren ebebeynler ne hakla vefa borcu olduğunuzu söyleyebilir. Neden sizide kendisinin korktuğu gibi korkutmak ister?

Diledikleri hayat yerine kendi hayatınızı yaşamanıza izin vermeyen bir ebebeynin gerçekten vefa borcu var mıdır? Dünyaya getirdiği insana bakmasında bile karşılık bekleyen bir ebebeynin hak ettiği tek şey terk edilmektir. Üzgünüm millet gerçekten hissettiğim hiçbir şey yok. Gerçekten acınması gereken onlar değil biziz maalesef ki. Ailenizin size yük olduğunu kabul edemeyebilirsiniz ama evden gitmelerini beklersiniz, tatile çıkacaklarının haberinde düşündüğünüz şey tatile gidip gitmemek değil evde yalnız kalmanız olur. Etiken size yük olan şeyleri kabul edememeniz bile dayatılan normlardan herhangi biridir. Diğer seçenek ise onlarsız yapamayacağınızı düşünürsünğz ve tahmin edin bu nedir? Tabiki dayatılan normlarla şekillenmil özgüvensizliğin örneğidir. Aslında birşeyleri terk etmememizin sebebi bile küçüklükten beri yapmamamız üzerine eğitilmiş olmamız ise? Örneğin biri size hata yapmaktan çekinmez, kırmaktan çekinmez, yanlış birşey yapmaktan çekinmez, veya kötü geçen gününü size yansıtıp sizi üzmekten çekinmez ise siktiri çekersiniz. Bunu yapan aileniz olduğunda ise ailedir birşey olmaz dersiniz fakat size bunu dedirten şeyde onlardır. Yani size hata yapmaktan çekinmeyen aileniz, hata yaptığı zaman özür dilemeden onları affetmenizi sağlar. Yani aileniz size yüktür. Bağırmaktan çekinmeyin kavga etmekten çekinmeyin çünkü onlar bunu yapıp kendilerini desarj ederken sizden birşeyler çalıyorlardı. Vicdanınız özgür olmanızı kısıtladığı sürece asıl acınması gereken siz olursunuz. Aileniz size vurmaktan çekinmiyor, çekinmemesinin sebebi çocuğu olmanızdan kaynaklanıyor ise üstelik başkalarına yapamayacağı şeyleri üstünüzde yapmaktan çekinmiyor ise sizinde aynısını yapması beklenir. İşte geçen kötü günün üstüne minik çatışmanızda size vurabiliyor, hislerinizi, etkilerini düşünmediği için değil; Karşılık veremeyeceğinizi bildiği için cesaret alıyordur. Millet pislik biri olduğumu düşünebilirsiniz ama idealler herşeyden önce gelir. Size herşeyi yapabilen kişi yaptığınız herşeyi hak eden kişidir. Yani evet size vuruyor ise sizde vurun diyorum tam olarak. Aa anneye babaya vurulur mu diye zırvalamayın. Zaten anneye babaya vurmanın çocuğa vurmakla aynı değerde olmadığını size empoze eden aileniz. Yani ikiside aynı etiklikte. Gidip yaşlı annenizi dövün demiyorum. Kendinizi savumanın tek yol olarak kaldıysa yapmanız gerekenin onları örnek almak olması gerektiğini söylüyorum. Acımayın, vicdanınız özgürlüğünüzü kısıtlıyor ise asıl acınacak halde olan siz olursunuz. Önemli olan ideallerimizdir. Ailemiz ve çevremiz sadece araçlardır. Delirmemenin aracı, ya bizi asıl delirten ailemiz ise derseniz eğer kendinize bir bakın.

Duyguların karmaşıklığı üzerine:

Duygularımızın zaman zamam hayatımızın baş tacı olduğunu sanarız. Şehvet aşk tutku üzüntü korku heyecab her neyse. Peki gerçekten hayatımızın ana bölümü duygularımızdan mı oluşur. Olayları yorumlamamız ve nasıl hatırlayacağımızı duygularımız oluşturur evet. Peki sık sık yanılıyorlarsa ne yapmalıyız?

Aynı olayda birimiz iyi birimiz kötü hatırlayabilir, birimizin en kötü günü birimizin iyi günü olabilir. Bu tamamen baktığımız pencerenin açısına bağlı. Işık hiçbir pencereye aynı derece ile giremeyeceği gibi hiç kimse gerçekten aynı görüştede olamaz. Peki ne yapmalıyız gerçekten? Hayatımızın iyi veya kötü olmasının sadece bakış açımızdan kaynaklı olması sinie bozucu değil mi? Belkide tek güvendiğimiz duygularımız bize en çok yalan söyleyen şey ise ne yapacağız? İstediğimiz kişiyi istediğiniz şeyi ne kadar istediğimizi neden istediğimizi bize düşündüren beynimiz. 70 yılımızı beynimizin bize gösterdiği şekilde bakarsak aynı pencereden daha fazla şey görmekten farkı ne kalır? Pencere aynı ışık aynı manzara aynı sadece bilgi kattıkça mesafe artıyor. Başka kimsenin penceresini göremiyoruz başka kimsenin penceresinden bakamıyoruz hatta başka pencereden bakmamızın nasıl hissettireceğini bilmiyoruz. Bazen baktığımızı zannediyoruz ama yaptığımız şey kendi penceremizden bakıyoruz ama başka birinin penceresinden baktığımızı düşünüyoruz. Demek istediğim tek kendi penceremizden bakarken kendi pencerimizin karşısına başka birinin penceresini getirmek demek o kişinin penceresinden bakmak değil, baktığımızı düşünmekten ibarettir. Empati kurduğumuzu düşünüyoruz ama kurmuyoruz. Hayatımızın iyi veya kötü olup olmadığını kesinlikte bilemiyoruz. Duygularımız bizi bağımlı olduğu şeyi yapmaya itmekten başka pek işe yaramıyor. En kolay sevdiğimiz kişiyi en çok sevdiğimizi sanarız. En kolay yiyebileceğimiz yiyeceği en sevdiğimiz yiyecek sanarız. Peki gerçekten öyle mi? En kolay sevebildiğimiz kişi aslında gerçekten kalbimizde olmak yerine bize benzediği için sevebiliyorsak kalbimizin asıl istediği şeyi nereden bileceğiz? Beynimiz erişilebilir olmaya her zaman daha yatkın. Masturbasyon, kumar gibi bağımlılıklar bundna doğar zaten. Gerçekten gidip bir insanla seks yapamaz mıyız? Gerçekten gidip çalışıp para kazanamaz mıyız? Tabiki yapabiliriz hatta bu dediklerim 2 seviyesinde zorlukta bile olsa beynimiz 1 zorlukta olduğunu inandığı şeyi yapmaya daha meyillidir. Peki bizim neyi isteyip istemediğimizi bilmeyen duygular, bize neyin iyi gelip gelmeyeceğini bile bilmiyorsa ne sikime yarıyor? Dürüst olmak gerekirse bilmiyorum. Birşeylere yorum yapıp duruyorum ama gerçekten birşeyler hissettiğime inanmıyorum. Genel olarak hissetmiş empatisinde olmuşum gibi olıyor. Gerçekten birşeyler hissettiğim zaman şuana kadar sadece 2 veya 3 kere oldu. Belki o zamanlar bile empati kuruyordum ve beynim bağımlı olduğu için hissetmişim gibi hatırlatıyordur. Evet duygular hakkında hiçbir fikrim yok. Buna rağmen duygular hakkında yorum yapmam ne kadar patavatsızca değil mi? Bazen birine sarılıp saatlerce ağlayasım gelir ama sarılmak istediğim kişiyi bilmem. Sarılabileceğim biri olursada ağkamayı bilmem. Ağlamayıda başarırsam birşeyler hissetmeyi bilmem. İstiyor muyum peki diye soracaksınız evet deliler gibi birilerine sarılmak istiyorum. İdealist gözükerek aslında olduğum kişiyi gizlemeye çalışıyorum ama bazen patlaklar veriyor. Geçenlerde bir arkadaşımın ailesine misafir olarak gittim. Neden olduğunu bilmiyorum içtiğim şaraptanda kaynaklı olabilir ama bir anda oradaki herkesle sarılmak istedim. Evet gerçekten sarılıp ağlamak istediğim birileri oldu veya sadece alkolun etkisidir. Neden yapmadım diye soracak olursanıs yapmayı bilmememden kaynaklı. Hepsi gelip sanki sorunumu biliyormuş gibi davransa, çözmek için hayatlarını vereceklerini söyleseler bile yapamazdım. İşte duygularımızın saçmalığıda buradan başlıyor. Neden yapamazdım istediğim kişiler orada ne istediğimi biliyorum fırsatım var ama yapamam. Neden diye sorarsanız bilmiyorum fikrim yok. Sanırım maskem bazen iniyor. Bir kız arkadaşımda da aynısı yaşanmıştı ilk defa bir kızın yanında ağlamıştım o günden sonra daha da ağlamadım zaten. Peki neden bağdaştıramıyorum ve aşırı sinirimi bozuyor. Duygularım ne istiyor neden istiyor neyin eksikliğini yansıtıyor ne demeye çalışıyor bilmiyorum. Sadece olması gerekeni yapmaya çalışıyorum ama olması gerektiği şekilde hissetmiyorum. Duygularım bile bana yük oluyor, istemediğin sorumlulukları yüklüyor ise ben nasıl onlara güveneceğim? Bana ait olsalar bana yük olmamaları gerekmez mi? Kısaca fikrimi söyleyeyim hiçbir fikrim yok. Ne yapmam gerektiği veya ne hissetmem gerektiğinide bilmiyorum patavatsızca yüzeysel hissettiğim duygular hakkında yorum yapıyorum. Gerçekten birşeyler hissetmiyorum. Sevdiğim birinin beni sevdiğini söylemesi bana hediyeler alması beni öpmesi benim için hiçbir anlam ifade etmiyor. Diğer insanların heyecablanacağı kalplerinin hızlanacağı durumlarda hissettiğim hiçbir şey yok. Yaklaşık 4 senedir bunun farkındaydım ama ergenliktir diye geçiştirip duruyordum. Üstelik çocukken aşırı derecede duygusal olan benim için çok mantıksız. Duygularımızın eksikliği veya kusurları bizi bu denli etkilerken neden hala güvenelim? Duygularımız bile bizim yararmıza değil ise ideallerimiz dışında bizi insan yapan şey hatalı, kusurlu, dengesiz, ne istediğini bilmeyen, sürekli aç olan duygularımız bizi insan yapıyor ise öyle insanlığa sokayım. Bizi insan yapan değerlerimiz dengesiz ve elde tutulabilie derecede değerli değil. Aynı şekilde bizi insanlıktan çıkaran haraketlerde aynı dersek. Harbiden bizi insan olarak tutan tek şey gördüğümüz şeyleri yansıtmak mı? Psikopat bir insanın yoldan geçerken birini kaçırıp yeme dürtüsü ve eğilimi ile aile terbiyesi almış sağlıklı birinin ile eğiliminin tek farkı ailesinin ona bunun normak olmadığını söylemesinden mi ibaret? Yani manyak dediğimiz insanları kınıyoruz ama tek farkımız ailelerimiz ise kınamız gerekenler ebebeynler olur katiller değil. Duyguların korkunçluğunu unutmayınız. İlerde buna deyineceğim.

İntihar üzerine:

Hayatımızın belirli dönemlerinde intihara daha da yaklaşırız. Kurtulmanın en kolay yolu olduğunu düşünürüz. Peki haklılık payı gerçekten olabilir mi? İntihar hissinin kaynağından başlayalım.

Evet bende dönem dönem intihara aşırı yaklaştığım, notlar hazırladığım dönemler oldu. İnsanlara pek birşey hissetmediğim içinde pek not bırakamadım bile. Peki neden intihar etmeye çalıştım? Geçmişte yaşananları kaldıramadığım için mi? Hayatı yaşamaya cesaretim olmadığı için mi? geleceğimizin saçmalığı ve ihtimaller üzerine kurulması ve bu ihtimallerin saçma sapan şeylere göre belirlenmesi yüzünden mi? Açıkçası bu bir deneme kitabı ben sizi iyileştirmeye falan çalışmıyorum. Benim intihara yaklaşma sebebim geleceğin saçmalığı ve tutunmaya çalıştığımızın değerlerin hiçbir şey anlam ifade etmemesiydi. Beni hayata tutabileceğini düşündüğüm değerlerim zaman zaman değerini gözümde yitirdi ve yeni değerler bulamayacağımı düşünerek bu işe kalkıştım. Çünkü 1-2 yıla yakın ölümü yakınımda hissediyordum ve herkesin olduğu gibi beni hayatta tutan değerler vardı. Ailem para aşk seks her neyse. Kız arkadaşım için hayatta kaldım bir dönem. Sonucunda terk edildim ve hayatta tutan değerlerimin yok olmasının ne kadar kolay olduğunu gördüm. Başta sorunun bende olduğunu, beni hayata bağlayan değerimi yanlış seçtiğimi düşündüm. Sonra beni yaşatması için aileme bağlanmaya çalıştım. Sorunlarım olunca veya ölüme yaklaştığım her gün yardım etmeleri için yalvardım. Sonuç olmadı. Ailemin kendi hayatı vardı ve herkes bu hayatta tekti. Herkes olmasa bile ben tek olduğumu daha iyi hissettim. Yalvarışlarımın değeri yoktu olduğum kişi yüzünden yoktu. Kendime saygım yoktu öncelikle. Beni hayatta tutan değerleriminde bana saygısı yoktu ki. Ailemin bu tutumu üzerine yalnız olduğumu daha derinden hissettim. Sonuç olarak beni hayatta tutacağına inandığım bir değerim daha elimden kaydı gitti. Sonra bende klasik ergenler gibi kendimi oyunlara ve arkadaşlarıma verdim. Tek tek elimden kaydı hepsi. Bir ara yeterli saygıyı ve mutluluğu kazandım ama beni hayatta tutacağına inanmadığım şeyler tarafından. Yani duyguların saçmalığına boyun eğmek zorunda kaldım ve hepsinden kurtuldum. Bie döndüm kendime baktım. Beni hayatta tutan bütün değerlerin artık yoktu veya bütün değerini gözümde yitirmişti. Beni hayatta tutan bütün değerlerimin hiçbir önemi kalmamıştı ve her zaman elimden kayıp gidebilirdi. Hayatımı adadığım şeylerin gözünde değerim yoktu. Uğruna yaşamaya çalıştığım herşey zaman zaman beni hayal kırıklığına uğrattı. Ne yapacaktım? Varoluşsal olarak daha da boşluğa düştüm. İyi bir hayat seçeneği bile bana birşey hissettirmiyordu. Para mal mülk hiçbir değeri kalmadı. Beni ben hissettiren değerlerimin önemsizliği hayatın absürtlüğünü derinden hissettirdi. Hayat absürttü ve hiçbir anlamı yoktu. Anlam kattığımız herşey elimizden kaymaya müsaitti. İnsan olarak neyimiz kalırdı peki? Değer olarak biçtiğimiz herşey aslında önemsiz şeylerden ibaretti. Hayatımızı önemsiz şeyleri önemli gibi düşünerek harcıyorduk. Önemsiz şeyleri önemli gibi düşünüp önemli yapmaya çalışıyor, bunada hayat diyorduk. Bir aynaya baktım. 11-12 yaşındaydım. Hayatın absürtlüğünü iliklerime kadar tatmıştım. Uğruna hayatta kalacağım hiçbir şeyim kalmamıştı. Ne yapacaktım? neyi değer biçecektim kendime? Bu absürtlüğü kabullenip yaşayabilir miydim? Yoksa önemsiz şeyleri kendime önemli mi kabuş ettirecektim. Biliyor musunuz hiçbir fikrim yoktu. Evet intihar etmek haricinde tek yapabileceğim statü üzerine kendimi geliştirmekti. Vücut geliştirme yapmak, para kazanmaya çalışmak, farkundalık kazanmak beni geliştirecekti ama bunların sorumluluğunu alabilecek miydim? 12 yaşında kız arkadaşımın taciz edilmesi üzerine tahtaları eksiklmiş bir erkektim sadece. Sonra birgün herşeyin sorumluluğunu almayı denedim. Yaptıklarımın ve yaptıklarımın sonucunu saf şekilde kabul edecektim. Evet oraya gitseydim kız arkadaşımı koruyabilirdim benim suçumda vardı. Kız arkadaşımdan ayrıldım hayatımın ilk aşkıydı unutamayacağımı biliyordum ama yaptım. Yaptığımın sorumluluğunu alacaktım gelecek göremediğim birinden ayrılmak sorumlulul sahibi birinin yapabileceği birşeydi. Birkaç tahtam eksikti ama sorumluluk almayı ideal haline getirebilirdim. Güçsüzdüm, boksa başladım ve kabul ettim dövüşmem gerektiğini. Farkındalığımı geliştirmeye çalıştım benden uzaklaşan herkesi kabul ettim kin tutmadım. Yaptıklarımın bir sonucu olduğunun sorumluluğunu aldım. Para yönetimi, kız olayları vb sorumluluk aldım. Derslerim mi kötüydü evet sorumlusu bendim. İdeallerimle yaşayabileceğimi ilk defa orada hissettim. Sonucu insan kırmaya denemeye başladım ideallerimin uğruna neyi yapıp yapamayacağımı test ettim. İdeallerimin uğruna yapabileceğim en büyük şey insan kırmak değil, uğruna yaşamam ve ölümü göze almaktı. İdeallerim için yapabileceğim en büyük şey hayatta kalmaktı. İntihardan uzaklaşmam o günle başladı. O günden sonra belki birdaha duygularımı içten hissedemedim ama intihara uzaktım. Hayatımın ortası a koymam gereken şeyi biliyordum. Beni her zaman terk edebileceğim değerlerim yanında, uğruna yaşayabileceğim değerlerim vardı. Sonunda intihardan tamamen uzaklaştım.

Yalnızlık üzerine:

Yalnızlığın tanımını vesayre yapmayacağım veya fiziksel yalnızlıktan ilerlemeyeceğim ruhumun nasıl yalnızlaştığını, neden böyle olduğunu, nasıl fark ettiğimi vs deyinmek istiyorum. Genel olarak çocukluğumdan beri pek sosyal biri değilimdir, asosyal değildim antisosyaldim. Sosyallikte kendimi genelde pek bulmuyordum. Gelecek hakkında hayal kurduğum zamanlar bile kendimi bir topluluğun içinde mutlu olarak hayal edemedim. Yalnızlık korkulacak birşey değil ben burada kronikleşmiş yalnızlığın korkutuculuğundan bahsedeceğim. Dönem dönem dışlandığımız zamanlar veya topluma ait hissetmediğimiz zamanlar olmuştur.

Atlatılması pek zor olmaz genellikle, ergenliğin etkisiyle kendimize biçtiğimiz değerin fazla olmasından kaynaklanabilir. Bir süreye kadar herşeyi yalnız halletmeye çalıştım her daim kendim kalkmaya çalıştım genellikle destek beklediğim yerlerden pek destek gelmedi çünkü. Olay artık dışarda yürürken yalnız kalmama seviyesinde değildi. Aileme danıştığım zaman insanlarla vakit geçirmemi sevmek zorunda olmadığımı anlattılar. Biraz deneyeyim dedim lakin başarılı olamadım insanların yanında her daim çok rahatsızdım beni özellikle rahatsız eden birşeyler vardı. Bir vakit sonra sosyal olmayı denemeye bıraktım ve hayatımı birkaç kişi üzerine kurmamın benim için daha sağlıklı geleceğini düşündüm. Öyle olmadı veya olabilirdi bilmiyorum, çünkü hayatımı üstüne kurmaya çalıştığım insanlar tarafından hayal kırıklığına uğradım. İnsanlara her güvendiğim iş artık başarısız oluyordu ve bu kadar saçmalık arasında insanların saçmalıkları dahada kafamın içinde cızırtı olmaya başladı. İnsanların dertleri keyifleri günlük yaşadıkları şeylerin benim için hiçbir anlamı yoktu hiç empati kuramıyordum nasıl hissedeceklerini tahmin edemiyordum. Yapay tepkiler yerine gerçekten ne düşündüğümü söylemem gerektiğini hissettim. Sonucunda ötekileştirildim canavar gözüyle bakanlar oldu duygusuz diyenler oldu ama bunlar doğru değildi duygularımı yüzeysel hissediyordum derinden hissedemiyorum diye duygusuz mu oluyorum? Sonra amaç sonuç ilişkisinin insan ilişkilerinde anlamsız olduğunu gördüm. İnsanlar amacına veya niyetine bakmak yerine sonucunda kendileri neler hissedeceğini düşünüyordu. Lanet olsun ki haraketlerinin iyi veya kötü hepsinin ego üzerine kurulduklarını iliklerime kadar hissettim. Kötülüğü açıklamaya pek gerek yok ama bizi iyi hissettiren iyi insanlar bile ego üzerine kuruluydu. İyi ve kötü insanların tek farkı onlara iyi gelecek şeyin farklı olduklarını düşünmesiydi. Yani iyi bir insanın aklına ona iyi gelecek olan şeyin kötü olan şey olduğunu empoze edebilirsek kötü bir insandan farkı kalmıyordu. Kötü insanlarında iyi olmalarının çok kolay olması kötülere karşı sempati beslememe neden oldu. İyi ve kötü insanların tek farklarının kendilerine olan iyilik kavramanın farklı olmasıydı. İnsanları veya çevreyi düşündükleri yoktu attıkları adımda aldıkları nefeste ego vardı çünkü onların işine gelen şeyleri yapıyorlardı. Dünyanın en iğrenç insanı ile en iyi insanın arasıbdaki fark işlerine gelen şeyin farklı olmasıydı. İyi insanı o kötü insanla yer değiştirsek yapacakları şey benzer oluyordu, aynı şey kötüler içinde geçerliydi. Yani günlük hayatta konuştuğum kişiler sadece 1 kişiydi ve o kişinin farklı durumda kalmış halleriydi. Lanet dilemekten başka birşey gelmiyor dilime ama yaptıkları o kadar belliydi ki kitap gibilerdi. Aynı şeyleri tekrar ediyorlardı kınadıkları insanların tıpkılarıydılar özendikleri insanların tıpkılarıydılar oldukları kişinin farklı hallerine özenmekle veya kınamakla hayat geçiyorlardı. İnsanların temel basitliği midemi bulandırmaya başlamıştı. Kulaklarımı her geçen gün daha çok gıcırtatıyorlardı her geçen gün haraketleri aynılaştı ve farkında bile olmadılar. Bunun üzerine aklıma sadece uzaklaşmak geldi. Beni intihardanda kurtaran ideallerimle yaşayabilirim zannettim. Hiç öyle olmadı her aşağılık insam gibi birilerine doyasıca sarılmak, öpüşmek, sevişmek istiyordum. İdealist görüntümün altında sadece farklı konumda olan herkes vardı. Bunun iğrençliğini üstümden atamadım. Aynaya her baktığımda herkesi görmek kendime olan saygımı yitirmeme neden oldu. İşte kronik yalnızlığım orada başlamıştı ama benim haberim yoktu. Artık baktığım sevdiğim her insanda herkesi görüyordum. Geçeceğini düşündüm ama yanıldım lanet olsun ki geçiremedim. Kendimi kurtarmak için neyim var neyim yok soyutlanmaya çalıştım herkesin ortasında kin olduğumu hatırlamaya çalıştım ne yapmak istediğimi düşündüm ne istediğimi düşündüm ve hepsinin tek bir sonucu vardı. Orada olmamamdı. Olduğum yer doğru değildi yaşadığım hayat doğru değildi bu hayat sadece yaşamak zorunda kaldığım hayattı bu çevre katlanmak zorunda kaldığım çevreden ibaretti. İnsanların yanına gitmemeye başladım. Ait hissettiğim şeyi yapmaya çalıştım. Tekrardan kahretsin ki hepsinin sonucu yalnız kalmaktı.

Bir süreye kadar yalnız olmaya devam ettim. Tek başıma olmam 10 kişiyle olmam veya 100 kişiyle olmam yalnız hissetme derecemi değiştirmiyordu. Etrafımdakilerin önemi yoktu. Sayıları istatistikten ibaretti bir anda kaybolsalar farkına bile varmazdım. Yaklaşık 2 yıl soyutlanmaya devam ettim en sonunda birilerini sevmeye çalıştım sevebileceğimi zannettim. İnsanların aralarına karışmaya çalıştım ama olmadı. Hayat ideallerime birilerini eklemeyi unutmuşum herhalde.

Her zaman bünyeme eklenmiş bir yalnızlığımın olduğunu o zaman fark ettim. Elim ayağım gibi bir uzuvum gibiydi. Benim ihtiyacım olan insanlar değil insanlara ait olan özlemimdi. İnsanları özleyerek veya keşkelerle bir geçmişim olacaktı beni seveni ben sevemezdim benim sevdiğimi kişi beni sevmezdi. Ben sadece toz pembe olarak hatırlayacağım nadir anıları olan yaşlı bir adamdım. Hayatımdaki bütün ideallerimi gerçekleştirsem devrim yapsam insanların keyfi şekilde ölmesini engellesem insanın insan olduğu için değerli olduğu bir dünya yaratsam bile bu bünyemdeydi.

Yavaş yavaş hayallerimede oturdu en başarılı halimde bile bünyemde yalnızlık vardı en başarısız halimde en zengin halimde en gaddar halimde hepsinde o vardı artım gitmiyordu. Çünkü ben o yalnızlık olmadan nasıl hissettiğimi unutmuşum. Beynimde hatırlamadığı birşeyi hayal edemiyor. Evli olsam çocuklarım olsa çevrem olsa veya bu bahsettiklerimiz manevi değerlerimin hiçbiri olmasa o gene oradaydı. Kalbimdeki ağırlığı azalmıyordu ne yapaceğimi hala bilmiyorum. Kronik yalnızlığım asla bitmek bilmiyordu. Onu kabul edebilir miyim bilmiyorum yok etmeye mi çalışmalıyım bilmiyorum ama bildiğim tek birşey varsa o da orada olduğu ve gitmeye niyeti olmadığıydı.

Subscribe now